Creatief uit de Schatkist, schilder je eigen zeekustwerk. Lekker schilderen kunnen kinderen vanaf 7 jaar op woensdag 13 augustus, van 14.00 - 15.00 uur. Er zijn vele manieren waarop de zee geschilderd kan worden. Voor alle kinderen die dit willen proberen een uitnodiging om langs te komen. En om actief aan de slag te gaan!

Bij de strandbibliotheek van Egmond is er op zaterdagmiddag om 14.00 uur Zeelessen van Theodoor Braaksma. Een andere les dan in in de schoolbanken: de jonge deelnemers, vanaf 9 jaar, ontdekken dat het aan de kust krioelt van de beestjes. Ook worden ze zich bewust van de nare gevolgen van zwerfvuil. Dat de kust een prachtig natuurgebied is, hoef je de kinderen na de les niet meer te vertellen! Op zaterdag 16 augustus van 14.00 - 16.00 uur.

Op woensdag 20 augustus worden de allerkleinsten voorgelezen: bekende mooie, lieve en spannende verhalen worden verteld aan de hand van prachtige afbeeldingen. Verhalen op het strand is er voor kinderen vanaf 4 jaar. Van 14.00 - 14.30 uur en van 15.00 - 15.30 uur.

Met een echte metaaldetector kunnen kinderen het strand af zoeken naar kostbare voorwerpen. Wat is de buit?! De schatten liggen verstopt onder het zand….. Zaterdag 23 augustus, aanvang 14.00 uur voor kinderen vanaf 8 jaar.

Strandbibliotheek Egmond aan Zee organiseert deze activiteiten voor kinderen op woensdag en zaterdag. De activiteiten zijn gratis, graag wel vooraf inschrijven bij de strandbibliotheek of via telefoonnummer 072 5062146.

De strandbibliotheek is élke dag van 11.00 - 17.00 uur open. Iedereen kan zonder pasje gratis boeken of tijdschriften lenen. De strandbibliotheek staat op het strand, ter hoogte van de vuurtoren, naast de reddingsbrigade, strandopgang rechts, beneden aan de trap linksaf.

Naast de vlag gaf de familie Van Duin een brief in een fles cadeau. In de brief schrijft Jos hoe bijzonder de familie Uhl voor hem en zijn vrouw is. Hij verklaart in de brief zelfs dat ze zich, wat hem betreft, Egmonders mogen noemen. Dit in navolging op John Kennedy die zichzelf ooit 'ein Berliner' noemde. In een persoonlijk gesprek tonen de Duitse gasten zich zeer vereerd over dat feit. Voor Jos meteen een mooie gelegenheid om het geheel weer wat te temperen. "Jullie mogen dan nu Egmonders zijn, echte Derpers worden jullie natuurlijk nooit."

Bijzonder

Van de veertig jaar dat de familie Uhl in Egmond aan Zee komt hebben ze dertien jaar gelogeerd in het huis van Jos en Bea. Het huis was geschikt voor zes personen, maar Jos was niet te beroerd om er af en toe een slaapplaats bij te creëren. Ook de diverse huisdieren waren altijd welkom in zijn huis. De band tussen beide families was zo goed dat er wel wat traantjes vloeiden toen Jos en Bea stopten met het verhuren van hun huis. "We verhuurden altijd het grote huis en trokken dan zelf in het zomerhuis", vertelt Jos. "Toen we wat ouder werden zijn we daarmee gestopt. We verhuren nu alleen nog het zomerhuis, maar dat is voor de familie Uhl te klein. We hebben in de loop der jaren natuurlijk veel gasten gehad en met de meeste hebben we altijd prima contact gehad, maar deze familie is toch wel bijzonder. Ze huren al tien jaar niet meer bij ons, maar de vriendschap is gebleven. Als ze in Egmond zijn, komen ze altijd eerst even bij ons langs en de rest van het jaar sturen we elkaar regelmatig een e-mail."

Niets negatiefs

'Omi' Margarete ging zelf in 1995 voor de laatste keer mee. Inmiddels is haar dochter Susanne zelf 'omi' geworden. Zij heeft de afgelopen veertig jaar veel zien veranderen. "Toen we in 1968 kwamen was hier nog niet veel. Egmond-Zuid bestond helemaal nog niet. We hebben hier steeds huisjes gehuurd. We begonnen aan de boulevard. Later huurden we aan de Prins Bernardstraat, waarvan dertien jaar bij Jos en Bea. Nu zitten we alweer tien jaar op een prachtige plek aan de Dennenlaan met een geweldig uitzicht." Susanne is zo vol van Egmond aan Zee, dat ze niets negatiefs kwijt wil. Zelfs niet over die keer dat ze binnen vijf minuten na aankomst al een parkeerboete onder haar ruitenwisser vond. Na enig aandringen blijkt ze dan toch een puntje van kritiek te hebben. De zogenaamde sterflat staat toch wel hinderlijk in haar mooie uitzicht. Zelf noemt ze het gehate gebouw 'das hässliche Hochhaus'.

Een gevoel

Susanne legt uit hoe haar moeder destijds tot haar keuze kwam voor Egmond aan Zee. "Ze is de hele kust langsgereden en heeft gekeken waar ze het strand het mooist vond. Zelf vind ik het strand hier ook prachtig. Ik wandel graag van Egmond naar Bergen. Dat doe ik al veertig jaar, maar het blijft heerlijk. Dat ik in al die jaren alleen nog maar met mijn voeten in het water ben geweest is misschien wel opmerkelijk, maar dat ik nog steeds geen Nederlands spreek is eigenlijk wel een beetje dom." Dochter Bettina, die ook vanaf het eerste jaar al meekwam, vertelt over de goede verstandhouding met de Egmonders. "We kunnen hier niet het strand opgaan zonder 'hallo' te zeggen. We kennen de mensen en zelfs hun honden. Veel mensen in Duitsland begrijpen niet waarom we steeds weer naar Egmond gaan. Het is een gevoel dat we ze ook niet goed kunnen uitleggen."

Voorzetje

'Omi' Susanne vindt het vooral opmerkelijk hoe gastvrij ze altijd is ontvangen. "Ik heb nooit iets meegemaakt van moeilijkheden tussen Nederlanders en Duitsers. We hebben ons hier altijd prettig gevoeld. In 1968 was de oorlog nog niet zo lang geleden. Toch waren we altijd welkom, ook bij mensen die heel erge dingen hebben meegemaakt met de Duitsers in de oorlog. Egmond geeft ons echt kracht voor de rest van het jaar. Voor onze hele familie is Egmond...hoe zal ik het zeggen..." Jos staat meteen klaar om een voorzetje te geven: "Himmel auf Erde!" Zijn typering wordt door de hele familie met instemming en vooral veel hilariteit ontvangen. De sfeer is weer als vanouds